A ja mam ten problem z synem

[jadwiga]

Jak widzę,ta choroba dotyczy dziewcząt,nie znalazłam ani jednego postu który dotyczyłby chłopaka a tak jest w moim przypadku.Choroba zaczęła się ,przypuszczam ok.1,5 roku temu,przedtem bylo ograniczanie jedzenia ale nie jakieś ekstremalne-po prostu kontrolował wagę i co jakiś czas zmniejszał sobie porcje-widać było że bardzo boi się utyć.Nie od razu zorientowałam się w czym rzecz,dopiero nie tak dawno wyszło szydło z worka,przedtem łudziłam się że to nie to.Jesteśmy 5 osobową rodziną,ja jestem mocno okrągła jak i duża część naszej rodziny,pewnie się bał ,że też taki będzie.Ja jestem niestety nadopiekuńcza,zdałam sobie teraz z tego sprawę i usilnie pracuję nad tym żeby to zmienić ,mąż ma zaś naturę choleryczną,drażliwą przez co nieraz wszyscy cierpimy.W trakcie choroby zmienił się,jest bardziej agresywny,arogancki,opuścił się w nauce i w higienie osobistej,jakby przestały go interesować ciuchy i dziewczyny,ma teraz 19 lat.Byłam z nim już u psycholożki,nie wiem co jej tam powiedział,powiedziała że w/g niej ma szansę wyjść z tego sam lecz koniecznie musi znależć sobie pasję która pomoże mu z tego wyjść.Poradżcie czy tak może być bo wydaje mi się że jednak musi iść gdzieś do specjalisty,a bardzo się tego wstydzi.
_________________
irena

[Angiee]

Twoj syn ucieka w chorobę (zaburzania odzywiania) przed zyciem i problemami. Psycholog ma rację- musi sobie znaleźć pasję, uczyć się rozładowywaćemocje w inny niż jedzeniowy sposob.


Poczytaj forum dla bliskich- jest tu wiele porad jak traktować osoby z ED- czego nie robić. Jak pomóc wyzdrowieć. W razie pytań- pisz śmiało,. Pomożemy

[Ailuros]

Piszesz, że jesteś nadopiekuńcza, to może powodować poszukiwanie przez syna miejsca na niezależność. Tam gdzie będzie mógł tam będzi usiłował władać swoim życiem. Choleryczny ojciec może być ojcem dominującym i despotycznym, to tez może być przycyzna poszukiwania obszaru władzy u dorastającego człowieka i tę władzę będzie znajdował w kontrolowaniu jedznia. Jednak ważne jest to czy On sam odkryje swoją chorobę, czy dotrzeże, że sobie nie radzi, że choroba go dużo kosztuje, że przeszkadza. Dlatego uważaj by nie rozczulać się nad synem i nie dawać kolejnych powodów do uciekania w chorobę. Spróbuj pokazać mu, że ma problem i pozostawić decyzję co do tego co z nim zrobi jemu samemu. Możliwe, że potrzebuje pochorowac jeszcze trochę żeby odkryć, że mu to przeszkadza i wcale nie chce takiego życia.

Jednak musi sam odkryć swój udział we własnym losie.
_________________
Każde znaczenie jest z naszego nadania.

[jadwiga]

Ja myślę ,że syn już dostrzegł problem,ponieważ rozmawiamy na ten temat bez agresji z jego strony i wykrętów,jednakże ciągle chce stawiać czoła chorobie sam,bez terapi.Nie wiem czy się to uda,widzę że się stara panować nad sobą ale często kończy się to atakami obżarstwa.Wiem ,ze to nie jest jego wina lecz choroby,lecz czasem dochodzi z powodu tego do spięć bo potrafi zmieść z lodówki wszystko co jest i potem my musimy pościć.Mąż jest mniej wyrozumiały niż ja dlatego zdarza się że są o to awantury.Nie wiem co robić ,czy zamykać przed nim jedzenie,bo chować już próbowawam,lecz ma nosa i znajduje je.Staram sie ze wszystkich sił nie być nadopiekuńcz,rzadko rozmawiamy o chorobie,straram się też nie rozmawiać o tym ,co je,traktować go tak jakby nie był chory.Niestety sama siadam psychicznie,nie wytrzymuję już tego ,często płaczę jak nikt nie widzi.Dziękuję za odpowiedż!
_________________
irena

[Ethearil]

Ludzki mózg działa w ten sposób, że gdy się człowiek czegoś uczy, najlepiej zrobić potem przerwę i zająć myśli czymś zupełnie innym oraz, co nie mniej ważne, porządnie wyspać, aby to, czego się nauczyliśmy, mogło się w głowie "poukładać".

Dlatego, gdy już przeczytasz dużą część tego podforum, to choć może to być trudne, najlepiej postarać zapomnieć o problemach na kilka dni i dopiero potem wrócić do lektury. Wszystko stanie się jaśniejsze niż teraz. Poza tym nie istnieją takie sprawy, których zrozumienia nie ułatwiłoby trochę dystansu.

Skoro sama przyznajesz, że jesteś nadopiekuńcza, pewnie bardzo się martwisz, że synowi stanie się coś złego. Wiadomo jednak, że już samo życie wiąże się z jakimś ryzykiem. Czasem spotyka naś coś dobrego, czasem złego. Podobnie jest z wyjściem z domu. Też może źle się skończyć. Rozwiązaniem nie jest jednak zostanie w domu na zawsze. Tak samo jest z dziećmi. Jedynym sposobem, aby uchronić je przed wszelkim złem, jest nigdy nie mieć dzieci. Nie da się ich też zamknąć pod kloszem, bo tylko wolny człowiek może być szczęśliwy i każdy będzie w jakiś sposób próbować swoją wolność odzyskać. Można tylko pogodzić się z tym, że każdego spotyka raz coś dobrego, a raz złego i jest to zupełnie naturalna kolej rzeczy. To właśnie nazywa się "życie". I gdy sobie lub komuś bliskiemu, nie daje się możliwości doświadczania złych rzeczy, nie daje się też możliwości doświadczania dobrych. A od tego zależy nie tylko szczęście, ale także - jak czasem wyraźnie widać - zależy też zdrowie.
_________________
I closed my eyes, begin to pray
Then tears of joy stream down my face

[Katee]

Do tego, co napisał Ethearil dodam tylko, że usuwanie z drogi Twojego syna wszelakich czynników związanych z objawami choroby nie ma najmniejszego sensu. Bo tu tak naprawdę nie objawy są największym problemem, ale ich przyczyny, to z powodu tych przyczyn objawy są Twojemu synowi potrzebne.

Syn oczywiście sam musi dojrzeć do leczenia, ale jeśli chcesz pomóc jemu i sobie, to może warto, żebyś pomyślała o pomocy psychologa dla siebie.
_________________
Altruista to człowiek, który myśli o innych nie zapominając o sobie.
(A. Camus)

[Angiee]

Natomiast moim zdaniem (bardzo subiektywnym zdaniem) o ile syn ma lat naście (16, 17 etc.) i więcej, to traktowanie normalnie oznaczałoby dla mnie konieczność zapłacenia za jedzenie, które Was "zmiótł". Jeśli wy musicie "pościć" to przymykanie oczu na takie zachowanie nie jest zachowaniem normalny. Normalne za to byłoby wymaganie, żeby sam zapewnił sobie to co mu potrzebne.

Pozdrawiam,
Angiee

[kraa]

[Angiee]

Nie zostaniesz

Pozdrawiam,
Angiee

[jadwiga]

Bardzo dziękuję za odpowiedzi,jestem pokrzepiona na duchu i już mi lepiej,zastosuję się do uwag i zobaczę co będzie.Już nie czuję sie tak samotna z tym problemem i tak bezsilna.Pozdrawiam wszystkich!
_________________
irena

[Gogola]

Byłam przez wiele lat współuzalerznioną matką chorej córki. No
cóż. nie ma dobrej i mądrej rady na to jeśli dzieciak nie chce się leczyć. Trzeba wtedy zacząć od siebie. Po wielu latach zrozumieałam , że ja też byłam chora w innym sensie. Córka mną manipulowała i zorzumimiałam to dopiero niedawno. NIe chciała pomocy, odrzucała wszystko - zrozumiałam, że muszę zacząć od siebie. Pomogły mi słowa : Daj mi pogodę ducha abympogodziła się z tym czego zmienić nie mogę, odwagę aby zmienić to co zmienić można, i mądrość aby zrozumieć różnicę. Współczuję bardzo wszystkim bliskim i oby wyszli na prostą tak jak ja, chociaż córce nie pomogłam ale pomogłam samej sobie.

[jadwiga]

No cóż,choroba u syna nadal trwa i dalej nie chce nigdzie chodzić na terapię,ale parę rzeczy się zmieniło.Chociaż nadal ma napady wilczego głodu ,może nie mniejsze niż wcześniej ale w pewnym sensie ożył, znacznie więcej wychodzi do kolegów,są nawet jakieś dziewczyny,poprawił oceny i zdał do następnej klasy,pojawiły się uniego też nowe zainteresowania.Wszystko to napawa mnie nadzieją że idzie ku lepszemu,może to jednak wpływ aury,wakacji,-zobaczę jak będzie teraz.Wiele ze sobą rozmawiamy,zdecydowanie więcej niż kiedyś,nie na tematy choroby i przekonuję sie że jest naprawdę inteligentny i i z dobrymi zasadami chłopak.Zdaję sobie sprawę że w dużej części ja przyczyniłam się do jego choroby przez swoją nadopiekuńczość i niewłaściwy stosunek do jedzenia,oczywiście niechcący.Sama od dziecka byłam jak się to mówi przy kości choć nie byłam otyła,po urodzeniu dzieci kilogramów przybywało i przybywało aż doszlam do otyłości olbrzymiej,i choć wielokrotnie podejmowałam próby zmiany tego na stałe nie udało się.Dlatego nie mogłam znieść że moje dzieci są trochę okrągłe,choć nic nie mówiłam myślę że one oto wyczuwały.Ze starszą córką też miałam problemy ale nie tej wagi,niby jest zdrowa ale ciągle wymyśla jakieś nowe diety ,ma troszeczkę za dużo ciała ale i tak jest śliczną dziewczyną ,cóż z tego jak w to nie wierzy.Zmagam się z poczuciem winy i klęski,choć wiem że to nic nie da,ale pewnie trzeba taki etap przejść.Oprócz czytania forum zakupiłam książkę na temat bulimii ,są tam metody i ćwiczenia,treningi pozwalające odzyskać zdrowie i zaczynam się wgryzać w nią,jak nie pomoże synowi może pomoże mnie bo niewątpliwie tej pomocy potrzebuję.Dziękuję bardzo za zainteresowanie i pozdrawiam !
_________________
irena

[Gogola]

Zazdrpszczę i podziwiem twój optymizm. W żadnym wypadku nie obwiniaj siebie za to co się stało z synem. Też byłam na tym etapie i to przerabiałam. Jeśli chłopak sam dostrzega problem to już jest sukces. Jeśli nie, na nic się nie zdadzą twoje wysiłki. Dużo wody i czasu upłynęło zanim zrozumiałam, że muszę zająć się sobą. W każdym bądź razie życzę powodzenia, wiary i nadziei że wszystko będzie ok.

[Ethearil]