idziemy na terapię

[jadwiga]

No cóż,alleluja! stało się ,chodzimy wreszcie na terapię! Byliśmy na razie dwa razy-piszę my,bo to jest terapia rodzinna.Terapeutkę znalazłam przez przypadek,szukałam daleko a znalazła się całkiem blisko,żeby było śmieszniej okazało się że mieszka w tej samej miejscowości co my.Nie przymuszałam syna tylko zachęcałam żeby poszedł i sam zdecydował że spróbuje"bo jednak sam nie daje rady".Jestem pełna nadziei do dobrych efektów tej terapii choć wiem że nie należy oczekiwać cudów.Najważniejsze że sam chce z tym coś robić a pani psycholog jest przemiłą ,życzliwą osobą,myślę że będzie mu łatwo się przed nią otworzyć.Trochę obawia się jednak co będzie gdy zobaczy go ktoś znajomy,jakiś kolega-tego się boi bo wstydzi się tej choroby,tłumaczę mu jednak że tym nie ma się co przejmować,w końcu będzie miał 20 lat ,jest dorosły i nie musi nikomu się tłumaczyć,niech myślą co chcą.Spodobała mi się ta terapia,myślę że trafiliśmy na właściwą osobę która będzie umiała nam(nie tylko synowi) pomóc.Pozdrawiam wszystkich!
_________________
irena

[Angiee]

Cieszę się, pamiętajcie jednak, że terapia to bardzo ciężka praca i nie wolno o tym zapominać. I to jest praca, której nikt za was nie zrobi- tak jak w szkole- nie wystarczy chodzić, trzeba się uczyć i odrabiać pracę domową.

Pozdrawiam,
Angiee