Dbanie o siebie

[Zielona]

Czym jest dla Was dbanie o siebie? Jak dbacie o siebie w sferze emocjonalnej, inteletualnej, spolecznej, duchowej, fizycznej i innych?
Zastanawiam sie .. na ile dorosly czlowiek jest w stanie sam zadbac o siebie, a na ile potrzebuje do tego innych ludzi..
Na ile jestesmy w stanie sami zaspokoic swoje potrzeby, a na ile potrzebujemy do tego innych.
Zapraszam do dyskusji
_________________
"tabletki ze słów"

[AdamD]

Pytanie dodatkowe, zanim zacznę myśleć o odpowiedzi. Najłatwiej mi chyba będzie na przykładzie.

Czuję potrzebę żeby ktoś pomasował mi plecy.

Sam tego nie zrobię.

Mogę poprosić kogoś o pomoc, ale mogę też wyjąć stówkę z portfela, i po prostu kupić sobie usługę (co jednak też angażuje "innego").

Czy w przypadku kiedy sprawa odbywa się w ten drugi sposób, czyli zakupu usługi - opiszesz to jako "jestem w stanie sam zaspokajać swoje potrzeby", czy raczej jako "potrzebuję do tego innych"?

[Zielona]

bardziej jako "potrzebuje do tego innych", bo bez drugiej osoby nawet ze stowka w kieszeni nic nie zdzialasz
_________________
"tabletki ze słów"

[daga]

Temat dość ciekawy z punktu widzenia nas - Forumowiczek. Myślę, że wiem do czego zmierzasz choć niełatwo to ubrać w słowa. Wiele z nas odczuwa duże pragnienie zaspokojenia swoich potrzeb, ale albo nie za bardzo wie, jak się do tego zabrać - nie umie, bo nie została nauczona/ przestała umieć; albo nie chce umieć, bo tak jest wygodniej (w sensie lepiej jest użalać się nad sobą); albo oczekuje, że ktoś się domyśli, że czegoś potrzebujemy i oczekujemy i zadba o nas sam z siebie - jak to w dzieciństwie czynili nasi rodzice bardziej lub mniej udanie.

Z mojego punktu widzenia dbanie o siebie jest niczym innym, jak objawem zdrowego egoizmu i umiejętnością nazywania/komunikowania swoich oczekiwań. Rola osób postronnych jest mniej istotna, bo w moim pojęciu stanowią one niejako nasze "narzędzie". Proszę w tym miejscu, o nieczepianie się użytego powyżej określenia. To nie znaczy, że wykorzystuję bezlitośnie ludzi. Uważam po prostu, że nikt sam z siebie nie zadba o mnie jeśli sobie tego jakoś nie zorganizuję. Jeśli nie będę miała pod ręką Adama, żeby mi pomasował plecy, a bardzo tego będę potrzebowała, to z żalem wyciągnę rzeczoną stówkę z portfela i pójdę do masażysty.

Odpowiadając więc na Twoje pytanie Zielona, dorosły, zdrowy człowiek powinien umieć samodzielnie zaspokajać swoje potrzeby, nierzadko korzystając przy tym z życzliwości, uczuć i możliwości innych ludzi. Ważne by zachować przy tym równowagę i nie stać się pasożytem.

[studentka]

a co z niematerialnymi i "niekupowalnymi" rzeczami? ja bym niezmiernie chciała, żeby ktoś mnie uspakajał, albo najlepiej doradził, co najlepsze mogę zrobić. ale co do uspakajania. kłębek nerwów jestem- nooo, bywam. i mam koleżankę na studiach, która uparcie powtarza "za bardzo szanuję swoje nerwy, żeby się przejmować..." i koniec dowolny.
więc z tym przejmowaniem się ja po prostu jestem inna niż ona, czy mniejsze mam poczucie wartości i to tylko dlatego?

bo ona jest tu jako idealny przykład dbania o siebie samemu, a ja żaląc się i czekając aż ktoś uspokoi - oczekiwania tej dbałości od innych.

[ewe1201]

Dobry temat, może być bardzo pomocny
zgadzam się z Dagą, podoba mi się określenie Zdrowy egoizm
Do zaspokojenia potrzeby afiliacji są niezbędni ci inni
Przekrojowo przez moje sprawdzone formy "dbania"
-ashtanga joga, bardzo polecam. Mi osobiście daje uczucie oczyszczenia umysłu. Kilka powitań słońca i czuję, że wreszcie nie myślę, a taki stan pustki bardzo porządkuje, daje miejsce dla tego co ważne
-weekendowe posiedzenia z kawą koniecznie z pianką, z wysokimi obcasami i z przekrojem . Leżę, czytam, piję, kot leży na mnie...
-kapiel z musującymi kulkami przy muzyce filmowej, np. z Jackie Brown
-kilka tulipanów, nawt bukiet-kupuję sobie sama, tak samo cieszą jak otrzymane. Teraz czekam na rozkwit hiacyntów
-raz w roku robiona morfologia, dentysta dwa razy i ginekolog

[motylek22]

Uważam, że dbanie o siebie to także umiejętność brania i dawania. Wbrew pozorom nie każdy umie brać, jak również dawać. Dbanie o siebie to zdawanie sobie sprawy z własnych potrzeb, z własnych niedoskonałości i atutów, dzielenie się i uzupełnianie w kontaktach z innymi. Jesteśmy jednostakmi społecznymi i inni ludzie są nam niezbędni do przeżycia, zachowania zdrowia i szczęścia:) To nie te czasy , kiedy każdy był samowystarczalny (uprawiał pole, pasł świnie, chleb piekł sam, sam był sobie projektantem, szewcem, lekarzem i fryzjerem, a do tego miał małpie ręce i sam mógł się pomasować i podrapać po plerach ).

P.s. Też bym chciała zostać wymasowana:)
_________________
"Życie to raj do którego klucze są w naszych rękach." F. Dostojewski

[w niebo]

Podoba mi się ten temat, kiedyś chciałam założyć podobny ("Co dziś dobrego zrobiłam dla SIEBIE"). Dorosłość sprawia, że to my sami decydujemy o tym, czy jesteśmy ludźmi "zadbanymi", czy nie - nawet jeśli potrzebujemy innych do zaspokojenia pewnych potrzeb, będzie nam trudno cokolwiek od kogoś otrzymać, jeśli nie potrafimy o to poprosić, albo tego przyjąć.
_________________
Im wyżej wzlatujemy, tym mniejsi wydajemy się tym, co nie umieją latać.

[LuLu]

[Zadziolka]

Zadbanie o siebie rozumiem jako troske, to rowniez uwaznosc na siebie i moje potrzeby. Do niedawna bylo to czysta abstrakcja ale teraz robie sobie "stop klatke" i wtedy jestem tylko dla siebie. Taka troska o siebie to rownoczesnie troska o innych bo kiedy mnie bedzie dobrze to mojemu otoczeniu rowniez bedzie dobrze

[Klaaudiaa]

[arte]

Bardzo podoba mi się ten temat.

Uczę się dbania o siebie w sensie emocjonalnym, zauważania siebie. Często sobie powtarzam, że nie muszę być jakaś, żeby być kimś wartościowym i ważnym. Mam to "w pakiecie" jak wszyscy inni ludzie. Widzę u siebie zwyczajność i bardzo mnie to cieszy. Znacznie mniej czasu poświęcam na ściganiu się ze swoimi oczekiwaniami lub oczekiwaniami innych wobec mnie. To po prostu przestaje być ważne. Przyglądam się zmianom jakie we mnie zachodzą. Otwiera się przede mną świat, którego nie spodziewałam się nigdy zobaczyć, w którym to ja odgrywam główną rolę. Czasem mnie to przytłacza, bo podjęcie odpowiedzialności za własne życie, to dosyć często jazda bez trzymanki, ale nie chcę już robić uników.

Zgadzam się z Wami: człowiek dbający o siebie, dba równocześnie o swoje otoczenie.
_________________
Life is the art of drawing without an eraser

[Awika]

Dbanie o siebie to dbanie o rozwoj umyslu. Ja to tak widze, ze korzystam z okazji na takie male sparingi ze soba. Kiedys rozmawialam z moja przyjacilka, ktora zna mnie od lat, ze czuje, ze troche zatracilam siebie. Nie analizuje juz tak jak to bylo kiedys, odpuszczam wiele rzeczy, troche sie czuje jak w nie swojej skorze. Czesc to tez wypracowana na potrzeby zdrowienia. Ale tez nie chce pojsc za bardzo w druga strone, w sensie, olewka wszystkiego.
Fakt, ze teraz moje hormony daja sie we znaki teraz, sprawil, ze mialam kilam atakow wielkiego gniewu, frustracji, bezsilonosci do tego stopnia, ze czulam, ze gdybym miala noz przy sobie to bym mogla dzgnac. I taka sie czulam bezradna. nie wiedzialam jak mam sobie radzic. Kieys bylo wlansie latwiej, bo radzilam sobie, wiadomo, inaczej. Nie chce do tego wracac a nie chce sie tak stresowac. wiec postanowilam generalnie zaczac bardziej opuszczac. Ale nie, ze udaje, ze czegos nie widze, ale ze przestaje sie przejmowac przewidzianymi, nieszczesliwymi a pradwopodobnymi wersjami zakonczen. One moga byc, ale tak na parwde kazda sytuacja moze miec lepsze i gorsze zakonczenie, tylko to ode mnie zalezy co do siebie dopuszcze, bo i tak niczego nie zmienie.

Musze przyznac, ze zaniedbalam przez ostatni okres swojego zycia higiene swojegu umyslu, nad czym bardzo ubolewam, dlatego chce przystanac i dac sobie czas na wolne odbudowanie, juz z ta wiedza, ktora mam teraz.

[ewe1201]

Awika

rozumiem, dzgnąć, rzucić czymś, płakać bo tak

Czasami mam wrażenie, że zaniedbuję niektóre sfery bo jest mi tak łatwiej zdrowieć.
Teraz zaniedbam, bo nie jest to w mojej mocy, ale później się tym zajmę. Tu i teraz robie to co potrafię, nie mam zasobów do opieki wszystkich obszarów.
Zgodnie z piramidą Maslowa cofam się, przystaje by móc pójść do przodu.
Buduję podstawy do zaopiekowania się.
Kryzys i regres są etapami poprzedzającym progres.
Więc stoję i się rozglądam.
Nie ma znaczenia (mówię sobie), że kiedyś to miałam takie osiągnięcia, a teraz mam wrażenie, że się cofam, a ja tylko organizuję całość żeby nie iść w zlym kierunku.
Czekam jak Jańcio Wodnik

[w niebo]

Fajnie to napisałaś ewe. Myślę, że jest mi to bliskie, czasami chciałabym wszystkiego naraz i w rezultacie nie udaje mi się skupić na niczym ważnym.. Czasami trzeba zwolnić, żeby poobserwować, czego się właściwie chce i w realny sposób sobie to zapewnić.
_________________
Im wyżej wzlatujemy, tym mniejsi wydajemy się tym, co nie umieją latać.