studentem być...

[kraa]

jak wygląda kolokwium?

na jednym z pierwszych wykładów ze staropolki, pan profesor ojcowskim wręcz tonem zapytał, czy jest coś, czego nie wiemy - jeśli tak - walmy śmiało, on z przyjemnością wszystko wyjaśni. Jakież było jego [profesora] zdziwienie, kiedy odważna dziewczyna podniosła rękę i zadała pytanie:
Przepraszam, a kolokwium jest ustne czy pisemne?

Ojcowski ton profesora zastąpiła drwiąca reprymenda, że przecież sama nazwa wskazuje na to, że kolokwium jest ustne.

eee... okej. Każdy zna łacinę, więc spoko, rzeczywiście dziewczyna się chyba z choinki urwała.

[w niebo]

No chyba nie do końca, bo z tego co pamiętam, to każde kolokwium, jakie miałam do tej pory było pisemne, w życiu nie miałam ustnego kolosa :-)

[kraa]

to pan profesor widać, ma słabe nerwy i nietolerancje dla braku znajomosci łaciny. W niebo, na jakiej uczelni studiowałaś w Krakowie? moze tylko na uj-cie kolosy są ustne

[w niebo]

Na uj-ocie :-P Teraz jestem na UW, tu mamy same kolosy z języka, więc raczej też pisemne są. Może i to się powinno nazywać inaczej, ale fakt jest taki, że w praktyce mówi się na to "kolokwium". Może na polonistyce (to o ten kierunek chodzi kraa?) podchodzą bardziej restrykcyjnie do nazewnictwa :-)
_________________
Im wyżej wzlatujemy, tym mniejsi wydajemy się tym, co nie umieją latać.

[Zielona]

o fajnie wiedziec, nie wiedzialam ze kolokwium z natury jest ustne
fajnie znac pochodzenie tego slowa

[kraa]

tak, w niebo, polonistyka. No to sama nie wiem już. Okaze sie po pierwszym kolosie

[kraa]

Powiedzmy, że studiujecie najnudniejszy, najbardziej nietrafiony kierunek pod słońcem, przez co każdy dzień na uczelni kojarzy się Wam ze stratą czasu, tudzież) frustracją i nieustannym poczuciem, że i tak na pewno oblejecie jeden z egzaminów, bo nauka totalnie nieinteresujących przedmiotów urasta w Waszych oczach do rangi syzyfowej pracy.

Jednocześnie zawód, który czeka na Was po pięcioletniej gehennie;-) (istnieje nikła, ale zawsze-szansa, oczywiście, że od drugiego roku w górę, studiowanie będzie nieco ciekawsze), w jakimś tam dużym nawet stopniu Was pociąga.

ALE, będąc nieszczęśliwymi posiadaczami cechy jaką jest nieumiejętność podejmowania decyzji^^, jako światełko w tunelu traktujecie zmianę kierunku od października (na wymarzony w zasadzie;-)), przy czym nie macie pojęcia, co robić dalej z trefnym kierunkiem. Wasz ostry jak brzytwa umysł pokontemplował chwilę i wpadł na kilka pomysłów:
1. można by pomęczyć się na tej nudnej polonistyce (demaskacja:P), wziąć dziekankę, studiować sobie nowy kierunek i zamrozić przymus zdecydowania o tym, co robić dalej z filologią PL, do końca urlopu dziekańskiego
2. można by, w szaleńczym porywie wiary we własne możliwości , spróbować pociągnąć dwa kierunki. Ludzie tak robią i żyją.
3. pomysł konformistyczny: pozwolić życiu zdecydować za mnie, czyli łazić na uczelnię, wykrzesać z siebie odrobinę motywacji i jakoś zaliczyć rok lub nie wykrzesawszy ani odrobiny motywacji, wylecieć i mieć poczucie zmarnowanego półrocza [zajebisty pomysł, zaiste:P]
4. pomysł pragmatyczny: rzucić studia, znalazłszy wcześniej pracę, zarobić trochę kasy i samozadowolenia;-), wzrosnąć w siłę i poczucie niezależności, a za rok w pełni władz umysłowych i sił witalnych, rozpocząć studia nowego kierunku. Może w innym mieście?^^ Ten pomysł, jakkolwiek fajny^^, wymagałby ode mnie sporo odwagi (którą nie wiem, czy mam) oraz przyjęcia postawy buntowniczej wobec świata i zawiedzionych oczekiwań bliskich, którzy delikatnie rzecz ujmując, nie byliby zadowoleni.

no, co byście zrobili?

oczywiście pytającą formę (ee?) mojej wypowiedzi potraktujcie z przymrużeniem oka, albowiem, jakkolwiek odpowiedzialność za podjęcie tejże decyzji waży chyba z tonę:/, muszę ją samodzielnie wziąć na me wiotkie jak trzcina:P barki. No nic. Tak sobie napisałam, może ktoś przeczyta i się pośmieje lub ucieszy, że nie ma podobnego dylematu, bo wbrew pozorom, ciężko mi z nim. Ech.
_________________
Psy mają swoich panów, a koty - służbę

[AdamD]

#4

Polonistyka to jakiś absurd jest, zresztą co Ty właściwie chciałaś robić po tym kierunku? No i jaki jest pomysł konkurencyjny?

[kraa]

chciałam uczyć w szkole. Jednak po wielogodzinnych rozmyślaniach, doszłam do wniosku, że chyba(!) się do tego nie nadaję. Nie wyobrażam sobie, że nauczam klasę licealistów a praktyki, które w założeniu, miałabym mieć ZA ROK, to dla mnie totalna abstrakcja. Trafię do LO, pełnego młodzieży, wyglądającej doroślej niż ja, w rzeczywistości młodszej zaledwie o 3-4 lata i wśród śmiechów i lekceważących spojrzeń będę musiała przekazać im WIEDZĘ

co do pomysłu konkurencyjnego. Właściwie są dwa. Albo psychologia (sądzę, że po zmienieniu przez UJ wymogów rekrutacyjnych, dostanę się. jeżeli nie, poszukam miejsca w całej Polsce:) i tak zamierzam składać wirtualne papiery również do Warszawy), albo pedagogika, ze specjalnością (do wyboru po licencjacie) oligofrenopedagogika.

Niezależnie od tego, co postanowię (też składam się ku #4), jestem w trakcie szukania pracy, bo nie rzucę studiów, nie mając "pleców", że tak powiem. Natomiast poczucie, że wszystkich zawiodłam^^,ostatecznie, mogę zracjonalizować, nie? Że to moje życie, że ja decyduję i że ja jestem ważna Wzburzone i pełne wyrzutu spojrzenia rodziców po miesiącu się im znudzą.
_________________
Psy mają swoich panów, a koty - służbę

[AdamD]

Wiesz ... nie chcę Cię odzierać z marzeń, ale uczenie w szkole to jest orka, na dodatek praktycznie pieprzony wolontariat. Jak masz farta i pochodzisz z bogatej rodziny / masz bogatego męża / wygrałaś w totka, to pewnie możesz się spokojnie spełniać jako belfer od polskiego, ale w innych okolicznościach to będzie niestety spory stres za psie pieniądze, zero wdzięczności i totalny brak szacunku. Mamy czasy zakładania nauczycielom koszy na śmieci na głowę, a nie strzelania uczniów po łapach linijką.

Oligofrenopedagogika (osz kurna bestio Ty, zmusiłaś mnie do skorzystania z google!) daje chyba sporo większe szanse na pracę która da i satysfakcję, i pieniądze. Choć temat trudny.

[kraa]

Absolutnie nie odzierasz mnie z marzeń ani nie pozbawiasz złudzeń, bo ja tych złudzeń od dawna nie mam Tyle, że do pewnego czasu sądziłam, że właśnie praca nauczyciela z powołaniem i moje poświęcenie^^ zaprocentują w postaci satysfakcji i sympatii uczniów.
O pieniądzach myślałam tak: jeżeli będę lubić to, co robię, nie muszę przecież zarabiać kroci. Teraz czuję, że ilość minusów znacznie przewyższa plusy i ...

[Neferiti]

[AdamD]

[kraa]

[Cygnus]

Studia studiami, ale większość osób idzie na studia nie mają wielkiego pojęcia, co chce robić (przykładem niżej podpisany).
Ci, co wiedzą, nadzwyczaj często po studiach nie robią tego, co zaplanowali, ani co by z toku studiów wynikać miało (no, chyba że ktoś jest informatykiem, po medycynie lub czymś równie mocno sformatowanym, z pewnym zatrudnieniem i niezłą kasą).

Wniosek - studia studiami, ale częściej to nie umiejętności wyuczone na studiach, ale kontakty z ludźmi i późniejsze szkolenia w firmach dają pracę i pieniądze. Oczywiście to tylko IMHO, na dodatek o 3 nad ranem.
_________________
MOJA GALERIA: http://community.webshots.com/user/Jakubno

"Jeśli do doliny prowadzi wysoka przełęcz, odwiedzają ją tylko najlepsi przyjaciele i najgorsi wrogowie."