Jak wykluczyć jednego z rodziców z terapii rodzinnej?

[magosia]

Moja 14 letnia córka choruje na bulimię.Niestety mój mąż myślał,że jak zgłosimy się na terapię to już wszystko załatwi.Niby wie, że to musi potrwać ale nie bardzo to rozumie. Zaczyna unikać terapii, przekłada je i twierdzi,że to nie on ma problem tylko córka.Jest osobą z którą nie można się porozumieć.Nasze małżeństwo już dawno jest tylko papierowe.A teraz w obliczu problemu, któremu po mimo wszystko powinniśmy stawić czoła razem, zostałam sama.Jestem gotowa na rozwód ale boje się czy to dobry czas ale z drugiej strony mąż bez przerwy rzuca nam kłody pod nogi.Dłużej tak żyć nie można.
_________________
magosia

[Ailuros]

Niech po prostu nie uczestniczy w terapii. Podstawą w leczeniu jest dobra wola, a jeśli jej nie ma, to nie ma sensu go zmuszać. Nie jest niezbędny do powodzenia leczenia. No i co by nie mówić, to ma racje mówiąc, że problem jest córki, bo tak w istocie jest.
_________________
Każde znaczenie jest z naszego nadania.

[Żmijka]

Ailuros, calkowicie się nie zgadzam.
To, co sugerujesz jest sprzeczne z załeżaniami terapii rodzinnej.
I to nie jest tak, że bulimia, jest problemem tylko i wyłącznie 14letniej dziewczynki, skłaniałabym się raczej do stwierdzenia, że relacje w rodzinie są na tyle trudne, że dziecko, jako osoba najsłabsza reaguje objawami.
Wreszcie, koalicja matki z córką przeciwko mężowi / tacie (tytuł tematu o wymownym znaczeniu) jest czymś do zajęcia się właśnie na terapii rodzinnej, a wywalanie męża z niej, sprzyja utrzymaniu się tej koalicji.

Natomiast Pani Magosi radzę, żeby poruszyła tą kwestię na terapii rodzinnej, bo to właśnie tam jest właściwe miejsce, żeby o swoim stosunku do męża i jego podejściu rozmawiać.

Abstrahując od tego, że 14lat to mało i nie tak młodej osoby nie stawiałabym w sytuacji, "jak zrozumiesz, że masz problem i jesteś z nim sama, to się zaczniesz leczyć."

[Ailuros]

Nie ma możliwości zmuszenia kogoś do leczenia, nie ma i koniec. Może Ci się to nie podobać, możesz się z tym nie zgadzać, ale taka jest prawda.

Nie radze nikomu walczyć z wiatrakami, koalicje matki z córką przeciw ojcu chyba sama sobie dopisałaś zaś, bo niczego takiego nie doradzałam.

Wywalenie też jest na wyrost, zrozumiałam, że ojciec nie chce się angażować w terapię i napisałam, że nie musi, ale terapia nie może być od niego zależna.
_________________
Każde znaczenie jest z naszego nadania.

[Carboplatyna]

Zgadzam się z z Ailuros. Nie można nikogo zmuszasć do udziału w terapii rodzinnej. Niestety mężczyźni są słabsi od kobiet psychicznie i nie potrafią stawić czoła takim problemom. Z drugiej strony faceci nie lubią rozmów z psychologami. Zaś najtrudniej jest roztrząsać sprawy rodzinne przy obcych, zwłaszcza kiedy nie potrafi się rozmawiać o nich w rodzinnym gronie. Różnie też wyglądają terapie rodzinne. Porzeba naprawdę dobrych fachowców, żeby nie zaszkodzić na takiej terapii.

[Angiee]

Co nie zmienia faktu, że na terapii można spróbować o tym problemie porozmawiać. Rozmowa nie zaszkodzi, a może pomoże mężowi przejrzeć na oczy i coś mu uświadomi? Jak nie to trudno, ludzie muszą dojrzeć do zmian, a niektórzy nie dojrzeją pewnie nigdy...

Ja bym spróbowała przeanalizować sytuację z terapeutą.

Pozdrawiam,
Angiee

[Ethearil]

[Ailuros]

Nie są słabsi od kobiet psychicznie tylko Matka Kultura tłucze im do głów, że mężczyzna ma być silny i sie nie rozdziabdziwać emocjonalnie, nie okazywać słabości, strachu i smutku i potem mamy takie różne przypadki umysłów ojców o giętkości podkładu kolejowego, którzy nie potrafią przyznać się, że sobie z życiem rodzinnym nie radzą.
_________________
Każde znaczenie jest z naszego nadania.

[Gogola]

Ja miałam podobną sytuację. Mąż nie wyraził zgody na wspólną terapię, jedynie syn chorej siostry. Mam jedną radę, jestem już po wieloetnich przejściach. Weź dziewczynę za głowę i walcz po prostu o nią. NIe oglądaj się na kolegę małżonka. Może wygrasz jej życie i przyszłość. Życzę tego, ja w pewnym momencie za bardzo odpuściłam.